Het wordt nu tijd om weer wat van me te laten horen. Zeker na mijn tweet van gisterenavond: “Merk dat ik vaak inlog op Twitter e.d. om een leegte op te vullen, om ergens nog bij te horen. Pijnlijk maar waar.”

Voor wie mijn vorige blog niet heeft gezien/ gelezen… ’t Is nu meer dan 2 maanden geleden dat ik gestopt ben met mijn bedrijf omwille van gezondheidsredenen.

Ik merk dat het soms lastig is om alleen maar de rozengeur en maneschijn te laten zien; off- en online. Ook al ben je, net als ik, nooit chagrijnig, zo goed als altijd goedlachs en kijk ik met positief realisme naar de toekomst. ( positief realisme beter dan optimist, zag ik in een tweet voorbijkomen van Richard van Kray)

Ik kan alleen niet ontkennen dat het leven er plots heel anders uitziet zonder bezig te zijn met het werken om een succes te maken van mijn droom; met fotografie mijn inkomen verdienen. Van volle agenda naar lege agenda. Een hoofd vol met ideeën voor mezelf en voornamelijk voor anderen… naar een hoofd met overpeinzingen en proberen rust te vinden.

Terugkomend op mijn twitterbericht…. Om ergens bij te horen. Het doet zeer om te realiseren dat er een stukje van mij ergens wil bijhoren. Waarom wil ik zo graag ergens bijhoren? Zelfs een einzelgänger zoals ik. Ik vind het fijn om alleen te zijn en te werken thuis. En als afwisseling heb ik leren genieten van die ontmoetingen waarbij je met vleugeltjes naar huis gaat.

Op school probeerde ik bij de klasgenootjes te horen. Dat is helaas niet gelukt ondanks alle pogingen. Ik bleef degene die dag in dag uit gepest werd. Hoorde ik thuis bij het gezin? Nee, heb altijd het gevoel gehad dat ze bij mijn geboorte het armbandje hebben verwisseld. In geen enkel opzicht kon en kan ik me daar niet plaatsen. Het is net zoals zij die van Mars en zij die van Venus . Jaren gewerkt voor verschillende werkgevers maar zelfs daar hoorde ik niet bij. Altijd liep ik tegen heel wat grenzen aan…

Mijn breekpunt was finaal in 1995 wat resulteerde in volledige afkeuring. Mijn doel was dat ik aan het GAK en de wereld zou laten zien dat ik weer aan de slag kon. Bewijzen dat ik iemand ben en dat ik iets kan. Dat ik mijn tienerdroom van carrière maken zou kunnen realiseren.

Met een flinterdun laagje energie, besef ik nu, ben ik januari 2007 met volle moed aan een nieuw leven begonnen; met fotografie in business. Afgelopen 5 jaar heb ik zo ontzettend veel geleerd; de leuke en minder fijne kanten. Die ervaring is iets wat bij mij blijft.
In die tijd heb ik ook heel veel mensen ontmoet en leren kennen. Ondernemende mensen, mensen die iets willen bereiken,… Een totale nieuwe wereld is in die tijd voor mij opengegaan.

En nu… nu behoor ik niet meer tot die ondernemende mensen met een bedrijf. Die mensen die ideeën uitwerken, soms samenwerken,… En daar had ik, hoe ik het ook wil draaien en keren, graag willen blijven bij horen.

Toch ziet de toekomst er voor mij nu anders uit dan ik had gedroomd. Mijn lichaam schreeuwde om naar geluisterd te worden. En ook mijn (kinder)ziel wil nu eindelijk eens gehoord worden. Ontdekken wat ik nu echt leuk vind, waarvan ik echt geniet, nieuwe dingen op me laten afkomen… en dat allemaal in een heel rustig tempo. Stoppen met mezelf bewijzen ( voornamelijk aan mezelf) dat ik iets kan en iemand ben.

Ondernemend ben ik en zal ik altijd blijven. Dus in de toekomst ligt er vast wel iets voor mij besloten. Misschien bij een groep, misschien in mijn eentje. Ik ga zeker nog van me laten horen in een nieuwe blog. Wellicht met nieuwe ideeën, verhalen, gedachten en natuurlijk foto’s. Maar dan vanuit rust ipv uit mijn ‘heilige’moeten.